Recensie: The Scorch Trials

Sterren 3.5

The Scorch Trials is de verfilming van het tweede boek in de Maze Runner-triologie. Als je deel 1 nog niet hebt gezien, lees dan niet verder! Hieronder volgt een aantal spoilers.

Nadat Thomas en zijn groep uit het doolhof ontsnapt zijn, is niets meer zeker. Het blijkt dat de buitenwereld geteisterd wordt door een virus dat iedereen tot een soort zombie omtovert. Een klein aantal is immuun voor het virus, waarvan er een paar in de groep van Thomas zitten. Door hun immuniteit zijn zij erg waardevol voor de groep. The Scorch Trails gaat meteen verder waar deel 1 was gebleven, dus is het voor kijkers met een iets minder goed geheugen, even verwarrend hoe en wat er ook al weer gebeurde in deel 1.

Thomas en zijn groep worden opgevangen door een organisatie die het volgens Thomas allemaal iets tè goed geregeld heeft. Om zekere redenen vluchten ze uit deze opvang. Hierover kan ik niet meer vertellen, want dan verklap ik teveel.

De cast moet een uitstekend uithoudingsvermogen hebben, want de grootste bezigheid van Thomas en zijn kliek is rennen. De ren- en achtervolgingsscènes zijn leuk om naar te kijken omdat de laag-bij-de-grond-beelden en zandachtige settings voor een realistisch effect zorgen. De film zelf draait ook vooral om het rennen: van iets weg en dan weer naar iets anders toe. Er ontbreekt een stukje drama, waardoor je als kijker minder om de vele bijfiguren geeft.

Het eerste uur was de film is vermakelijk, er zitten momenten bij die je op het puntje van je stoel zetten. Maar na dat uur komt de film als het ware tot stilstand en verandert hij. Er wordt een nieuwe groep geïntroduceerd waar je nauwelijks iets over weet. Het volgende moment belandt Thomas in een vage discotheek, waar hij totaal de kluts kwijtraakt en de regisseur nog vlug wat romantiek aan de film toevoegt. Het tweede uur van de film bevat zeker nog wat spannende scènes, maar het verhaal wordt slapper en de spanning bouwt eigenlijk naar niets op.

Hoofdrolspeler Dylan O’brien is erg getalenteerd. Hij acteert uitstekend in de actiescènes, maar komt ook goed uit de verf wanneer hij wat kleinere en gevoeligere scènes moet spelen. Hij is zeker het component dat deze film beter maakt dan andere YA-verfilmingen.

Wat het grotere geheel van dit alles is, blijft lange tijd (en eigenlijk zelfs na het einde) vaag. Als je de boeken hebt gelezen, zal het je opvallen dat er helemaal voorbij wordt gegaan aan de epiloog van de vorige film en dat sommige plottwisten uit het boek niet verwerkt zijn in de film.

Overall is het een vermakelijke film en voor de Dylan O’Brien fans is het zeker niet erg om twee uur naar hem te moeten kijken. Maar ik kreeg een beetje een Deathly Hallows Part 1 (Harry Potter)-gevoel bij de film. Dit tweede deel, wat wel vaker het geval is bij trilogieën, is een zekere opstap naar een grote ‘uitsmijter’. Laten we hopen dat dit bij deze reeks ook het geval is, en tot die tijd hebben we nog genoeg andere YA-verfilmingen om ons mee te vermaken.

Delen

Over de auteur

Lees meer over Eline in haar paspoort.

Bekijk alle artikelen van Eline

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *